Θα' θελα....

Θα' θελα να'σουνα εδώ μαζί μου, κοντά μου. Να μου κρατάς το χέρι, να μ' αγκαλιάζεις και να ταξιδεύουμε μαζί σ' ένα κόσμο όπου όλα τα πράγματα θα φαίνονταν όμορφα. Όλα θα ήταν ψεύτικα, μαγικά. Παντού χρώματα, λουλούδια με τις πιο όμορφες μυρωδιές που υπάρχουν. Θα ήμασταν σε ένα μέρος όπου όλοι θα ήταν χαρούμενοι και ευτυχισμένοι.
Θα ξαπλώναμε στο πράσινο της γης και θα κοιτούσαμε ψηλά το μπλε του ουρανού κάνοντας όνειρα για όσα θα ζήσουμε. Θα μου κρατάς το χέρι και θα με κοιτάς στα μάτια. Από το στόμα μας δε θα βγαίνει φωνή αλλά τα μάτια μας θα μιλάνε και θα λένε αυτά που θέλουν να ακούσουν. Θα με φιλήσεις στο μέτωπο και ψιθυρίζοντας μου θα μου πεις για το πόσο ευτυχισμένος νοιώθεις όταν είσαι κοντά μου και για το πόσο μ'αγαπάς. Τότε εγώ θα σε φιλήσω απαλά στο στόμα και θα με πάρεις αγκαλιά. Θα μου δώσεις την πιο μεγάλη και δυνατή αγκαλιά σου για να μου δείξεις ότι είσαι εδώ και με προσέχεις, για να νοιώσω την ασφάλεια που μου προσφέρεις.
Θα κλείσουμε τα μάτια και θα ξυπνήσουμε όταν εμείς το θελήσουμε.....

Γλυκιά μου αγάπη...

Εγώ ναυαγός και εσύ το πλοίο..φεύγεις μακριά και δεν μου λες αντίο...
Σου φωνάζω να μείνεις, μα εσύ βιάζεσε να φύγεις..
Προσπαθώ να σε φτάσω κι ας πρέπει να πεθάνω..
Εγώ θα το παλέψω κι ας ξέρω πως σε χάνω..

....Αχ, ματάκια μου γλυκά...

"Το νιώθω πως σε χάνω γλυκιά μου αγάπη, καληνύχτα"...

Αυτά που έχω μέσα μου...

Δάκρυα κυλούσαν από τα μάτια της. Κοιτάχτηκε στον καθρέφτη και είδε ένα πρόσωπο γνωστό. Στεκότανε εκεί για ώρες και προσπαθούσε να καταλάβει ποιά ήταν...ήξερε πως αν την άγγιζε θα χανότανε... θα χανότανε μέσα στο άδειο της το βλέμμα. Οι σκέψεις τις, την περικύκλωσαν. Προσπαθούσε να φύγει αλλά δεν μπορούσε. Την κρατούσανε εκεί φυλακισμένη μην μπορώντας να το σταματήσει. Το πάλεψε βάζοντας τα δυνατά της να νικήσει τις σκέψεις που την περιτριγύριζαν. Ήταν άσχημες σκέψεις που την επηρέαζαν και χανόταν σε ένα κόσμο χωρίς ουσία, χωρίς νόημα, χωρίς ζωή. Μέσα της επικρατούσε το απόλυτο κενό, μια μεγάλη μελαγχολία για όλα όσα έχει κάνει και για όσα θα κάνει. Δεν ήξερε γιατί ένιωθε έτσι, οι καταστάσεις δεν την άφηναν να σκεφτεί καθαρά. Όλα ήταν διαφορετικά, μυστήρια ακόμη και άγνωστα γι'αυτήν. Ήταν μόνη της. Κανείς δεν τη βοήθησε να φύγει απ'αυτό το κενό, ούτε καν οι σκέψεις της.
Στεκόταν εκεί, ζητώντας βοήθεια. Φώναζε ελπίζοντας πως κάποιος θα την ακούσει και θα την πάρει μακριά από αυτό το μέρος....Δεν υπήρχε κανείς....Μάταια προσπαθούσε να φύγει από εκεί μέσα......Δεν τα κατάφερε κι έτσι χάθηκε. Έγινε κι αυτή ένα με το κενό...